Πέμπτη, 4 Μαρτίου 2021

ΕΥΤΥΧΩΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΓΕΝΝΗΘΗΚΑ ΚΟΡΙΤΣΙ

 


    Κάθε μέρα το συνειδητοποιώ και ντρέπομαι πια που το λέω αλλά τις ελάχιστες στιγμές που σκέφτομαι τον εαυτούλη μου και μόνο, δοξάζω τον Θεό που δεν με έκανε κορίτσι στην Ελλάδα. Όχι πως σε κάποιες χώρες είναι καλύτερα, ίσια ίσα που κάπου αλλού είναι και τρεις και εκατόν-τρείς φορές χειρότερα, αλλά επειδή έμαθα να βλέπω μόνο τα καλύτερα κι επίσης να καμαρώνω για την χώρα μου και τους συμπατριώτες μου, ε σε αυτό το θέμα δεν είμαι και πολύ περήφανος. Από τα παιδικά μου χρόνια και τις πρώτες τάξεις του σχολείου όπου κάποια στιγμή καταργήθηκε η μαθητική ποδιά στα αγόρια, αλλά όχι αμέσως για τα κορίτσια, μέχρι την επαγγελματική μου καταξίωση και το σήμερα, το μόνο που βλέπω είναι ένας ρατσισμός. Ναι δεν ντρέπομαι να το πω πως είναι ένα είδος ρατσισμού το να μην αφήνουν να συμμετέχουν γυναίκες σε διάφορες θέσεις ή να τις εκβιάζουν έτσι ώστε να ικανοποιήσει κάποιος αρρωστημένα του πάθη. Από το πιο απλό, όπως  η νοοτροπία του πως αντιμετωπίζουμε εμείς οι άντρες τις γυναίκες στο τιμόνι (άντε μωρή στην κουζίνα σου) ενώ για τον άντρα που τρέχει με 200 απλά θαυμάζουμε το πειραγμένο εργαλείο. Από το κορίτσι που προσπαθεί να συμμετέχει σε μια ομάδα μπάσκετ (ζήτημα αν βρει κοντά της) ή αργότερα σε μια ομάδα θεάτρου, όπου από ότι ακούμε οι πιέσεις που της ασκούν για να ενδώσει σε ερωτικές συνευρέσεις είναι αρκετά μεγάλες. Και όχι μόνο σε τέτοιου είδους ομάδες, για να είμαστε ειλικρινείς, δεν νομίζω να υπάρχει κάποια κοπέλα που να μην έχει υποστεί κάποια στιγμή στην ζωή της σεξουαλική παρενόχληση σε κάποια δουλειά. Και δεν αναφέρομαι σε απλό φλερτ μεταξύ δυο ανθρώπων ή την αθώα ανεπιτυχή προσπάθεια κάποιου να φλερτάρει μια γυναίκα, γιατί στο τέλος τα media προκειμένου να γεμίσουν ειδήσεις θα μας τα παρουσιάσουν και αυτά ως σεξουαλική παρενόχληση. Η αλήθεια όμως είναι ότι από το κορίτσι που ψάχνει να βρει δουλειά για να ξαλαφρώσει τους γονείς της και να σταθεί στα πόδια της, μέχρι την μητέρα που έχει ανάγκη τον μισθό για να μεγαλώσει το παιδί της, η κοινωνία των αντρών τις βλέπει όχι μόνο σαν εργαζόμενες, αλλά και σαν κορίτσια οι οποίες με την κατάλληλη πίεση θα μπορούσαν να τους ικανοποιήσουν ερωτικά και κάποιες φορές μόνο το δεύτερο. Αλλά ας μην σταθώ άλλο σε αυτό το οποίο έτσι και αλλιώς εξαντλείται σε συζητήσεις σε παρέες και στα ΜΜΕ και ας μετακομίσω τις σκέψεις μου προς τον τομέα του αθλητισμού. Θα  επαναλάβω πως ευτυχώς που δεν γεννήθηκα κορίτσι διότι όλη μου η ζωή περιστρέφεται γύρω από το μπάσκετ. Αν ήμουν κορίτσι όμως, στην πολυπληθέστατη περιοχή όπου μένω, αν και υπάρχουν δυο σωματεία με πολύ μεγάλη ιστορία στον χώρο του αθλητισμού σε πολλά αθλήματα με Ολυμπιονίκες και πανελλήνια πρωταθλήματα, εντούτοις δεν υπάρχει πλέον καμία γυναικεία ομάδα μπάσκετ. Μιλάμε για το άθλημα που έχει σταθερή παρουσία σε πανευρωπαϊκά πρωταθλήματα σε γυναίκες, πρωτάθλημα Ευρώπης σε συλλογικό επίπεδο, και δεκάδες διακρίσεις χρυσά μετάλλια και πρωτιές σε επίπεδο αντρών φυσικά. Μιλάμε για ένα άθλημα το οποίο λατρεύει ο Έλληνας, εκτός από την ώρα που θα πιάσει την μπάλα η γυναίκα… Ευτυχώς που δεν γεννήθηκα κορίτσι γιατί η ομοσπονδία, παρότι είναι υποχρεωμένη από τον νόμο, δεν θα είχε καμία θέση στο συμβούλιο για μένα παρά μόνο για γραμματειακή υποστήριξη όπου όπως πολύ καλά γνωρίζω τα κορίτσια εκεί κρατάνε το όλο οικοδόμημα μαζί με έναν δυο ακόμα. Ευτυχώς που δεν γεννήθηκα κορίτσι να φτάσω ως παίχτρια σε επίπεδο Εθνικής ομάδας και να παίζω Πανευρωπαϊκά και Παγκόσμια πρωταθλήματα και η εθνική να μην έχει μαζί της φροντιστή και οι μισές παίκτριες (οι μικρότερες φυσικά) να κουβαλάνε τα φαρμακεία ή να στέλνουν μια δυο στα πλυντήρια του ξενοδοχείου ή της πόλης για να πλύνουν τις φανέλες που θα παίξουν την επόμενη μέρα. Φανταστείτε να έκαναν τα ίδια στην εθνική ανδρών. Εκεί βέβαια,  σε κάθε Πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα πάει όλη η Ομοσπονδία μένοντας στα καλύτερα ξενοδοχεία, ενώ στο Πανευρωπαϊκό όπου συμμετείχε η εθνική γυναικών δεν έστειλαν ούτε έναν μάνατζερ και μάλιστα για να γλυτώσουν κάποια έξοδα έβαλαν τον γιατρό της ομάδας ως αρχηγό αποστολής. Ευτυχώς που δεν είμαι Ελληνίδα μπασκετμπολίστρια διότι αν τραυματιζόμουν δύσκολα κάποιο σωματείο θα μου πλήρωνε τα έξοδα, ενώ αν ήμουν καλή παίχτρια και άξιζα να παίξω σε υψηλότερο επίπεδο, ο μόνος τρόπος θα ήταν να χαιρετίσω τους φίλους μου την οικογένειά μου το σπίτι μου και να ξενιτευόμουν στο εξωτερικό, αν φυσικά με άφηνε το αγόρι μου και δεν με απειλούσε ότι θα με χωρίσει, πράγμα πολύ λογικό. Ευτυχώς όμως είμαι άντρας προπονητής και όλες οι πόρτες της Ευρώπης είναι ανοιχτές μπροστά μου, ενώ αντίστοιχα η φίλη μου η Κατερίνα Χατζηδάκη με αξιέπαινη παρουσία στα ευρωπαϊκά γήπεδα αναγκάστηκε να μετακομίσει στο όχι και πολύ γειτονικό Ιράν για να βρει δουλειά. Μα καλά, το Ιράν είναι πιο φιλικό στο γυναικείο μπάσκετ από ότι η Ελλάδα; Μάλλον ναι, δυστυχώς ναι, διότι από μια μικρή έρευνα που έκανα με τον «τρελό» του μπάσκετ γυναικών Μιχάλη Κυριακάκη, ΚΑΙ εκεί διεξάγεται πρωτάθλημα, όπως ΚΑΙ σε όλες τις χώρες του κόσμου ΕΚΤΟΣ από την Ελλαδα και τις ανύπαρκτες μπασκετικά Μολδαβία και Ισλανδία, ενώ διεξάγεται κανονικά στην Αλβανία και στο Πακιστάν. Μάλιστα κύριοι, εκεί καταντήσαμε. Για να είμαστε ειλικρινείς τα ίδια και χειρότερα αντιμετωπίζει γενικότερα ο γυναικείος αθλητισμός στην χώρα μας. Ίσως γιατί ποτέ κανείς υπεύθυνο-ανεύθυνος δεν βλέπει μακριά από την μύτη του και τι επίπτωση έχει η κάθε πράξη του και η κάθε απόφασή που παίρνει ή δεν παίρνει. Ίσως γιατί δεν ξέρει τι σημαίνει γυναίκα που αθλείται, παρά μόνο άντρας που αθλείται, γυναίκα αθλήτρια ή πρωταθλήτρια, και ακόμα περισσότερο δεν γνωρίζει τι σημαίνει πρώην αθλήτρια ή και πρώην πρωταθλήτρια που τώρα είναι μάνα. Τι μήνυμα δίνει στην κοινωνία αλλά και στα παιδιά της. Εκτός αν με την λέξη «παιδιά» εννοούμε μόνο τα αγόρια όπως λένε και στο χωριό μου στην Μάνη.

Είμαι σίγουρος πως κάποιοι θα σοκαριστούν με τα λόγια μου πως ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΑΘΛΗΤΡΙΕΣ ΒΙΩΝΟΥΝ ΕΝΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΡΑΤΣΙΣΜΟ,  αλλά ας πιστέψουν κι έναν άνθρωπο που έχει ζήσει τα τελευταία 11 χρόνια στο εξωτερικό σε διάφορα μέρη του κόσμου κι έχει εργαστεί στον γυναικείο αθλητισμό. Δυστυχώς έτσι είναι. Σε όλες τις χώρες ο αθλητισμός είναι ενιαίος, ότι ισχύει για άνδρες ισχύει και για γυναίκες. Στη εθνική Λετονίας όταν ήμουν προπονητής μπορώ να πω πως είχαμε τα ίδια ακριβώς δικαιώματα-προνόμια με την εθνική ανδρών. Ακόμα και φιλικό παιχνίδι να παίζαμε, μας κάλυπτε η τηλεόραση με τέσσερις κάμερες, με pregame show, cheerleaders, διότι πολύ απλά η νοοτροπία είναι κι εκεί όπως και σε όλες τις χώρες που εργάστηκα, πως ότι γίνεται για τους άνδρες πρέπει να γίνεται και για τις γυναίκες. Εδώ όμως με την δικιά μας εθνική όταν παίζαμε φιλικό παρακαλάγαμε κάποιον από την ομοσπονδία να έρθει επιτέλους να πει ένα «γεια σας» στα κορίτσια. Στην Γαλλία τα κορίτσια παίχτριες έχουν ακριβώς τα ίδια δικαιώματα με τους άνδρες, αλλά και υποχρεώσεις. Φυσικά όχι τους ίδιους μισθούς καθώς αυτό καθορίζεται από την αγορά και από την προσφορά και την ζήτηση, αλλά από το καθεστώς φορολογίας και εργασιακής σχέσης. Από την στιγμή που υπάρχει χρηματική αμοιβή για προσφορά εργασίας, οι παίχτριες υπογραφούν συμβόλαια και όταν λήξει η σύμβασή τους και μέχρι να ξαναβρούν ομάδα (δηλαδή από το τέλος της μπασκετικής σεζόν που είναι περίπου τον Μάιο μέχρι την έναρξη της προετοιμασίας της επόμενης σεζόν που είναι περίπου 1η Αυγούστου) η παίχτρια συνεχίζει να πληρώνεται από το ταμείο ανεργίας! Ας με διορθώσει ή συμπληρώσει η Στέλλα Καλτσίδου, μια από τις καλύτερες παίχτριες που εμφανίστηκαν στα ευρωπαϊκά γήπεδα (και σύμφωνα με την ευφυΐα της, τις εμπειρίες της και τον χαρακτήρα της σε λίγο χρόνια πιστεύω πως θα την χαρακτηρίζουμε ως μια από τις καλύτερες Ευρωπαίες προπονήτριες) η οποία πέρασε μεγάλο μέρος της καριέρας της ως παίχτρια κατακτώντας πρωταθλήματα στην Γαλλία.
Κι εδώ στο Ελλαδιστάν τι κάνουμε; Η Α1 γυναικών δεν θα γίνει διότι κολλάει και διασπείρει τον κορωνοιό, η Α1 ανδρών θα γίνει διότι δεν κολλάει. Ακόμα κι αν κάποιος ισχυριστεί ότι μιλάμε για επαγγέλματα όπου στους άνδρες είναι επαγγελματικό και αμειβόμενο ενώ στις γυναίκες δεν είναι, θα ήθελα να του απαντήσω πως πραγματικά ζει σε άλλο κόσμο. Ακόμα όμως κι έτσι να είναι, ας θεωρήσουμε ότι δεν το ασκεί ως επάγγελμα και ότι πραγματικά δεν αμείβεται καμία αθλήτρια από την οποία σε λίγους μήνες θα ζητάμε να μας εκπροσωπεί στο Πανευρωπαικό, πιθανών και σε παγκόσμιο ή Ολυμπιακούς, μόνο και μόνο για την ισονομία μιας κοινωνίας και την ισορροπία στα δυο φύλλα (αν είναι δυνατόν εν έτη 2021 να συζητάμε κάτι τέτοιο) θα έπρεπε να επιτραπεί αμέσως η διεξαγωγή αγώνων ακριβώς όπως και στους άντρες. Επιτρέπονται τα παιχνίδια στην Α1 στους άντρες; Το ίδιο και στην Α1 και στις γυναίκες! Α2 οι άντρες; Α2 και οι γυναίκες! (Σε όλα τα σπορ!). Κανονικά φυσικά θα έπρεπε τα πάντα να διεξάγονται με τους ίδιους όρους. Συμβόλαια κατατεθειμένα στους άντρες αθλητές; Το ίδιο και στις γυναίκες. Ειλικρινά απορώ που βρίσκονται και αν υπάρχουν οι φεμινιστικές οργανώσεις στην Ελλάδα, όχι ότι πάντα μου άρεσαν αυτά που πρέσβευαν, αλλά αν δεν επέμβουν τώρα, τότε για πότε χρειάζονται; Για ποιο λόγο υπάρχουν; Το να μην καταλαβαίνουν διάφοροι σε διάφορες θέσεις μου προκαλεί εντύπωση, το να τους τα λένε, να τα ακούνε, να τα βλέπουν αλλά να μην προσπαθεί κανένας να κάνει κάτι μου προκαλεί ντροπή αηδία αποστροφή και πολλά ακόμα. Δυστυχώς κι εγώ σαν άντρας όλα αυτά τα είδα και τα άκουσα μόνο όταν βρέθηκα με την ιδιότητα του προπονητή στο μπάσκετ γυναικών. Αλλιώς πολύ πιθανών ούτε κι εγώ να ασχολούμουν τώρα. Γι αυτό όσοι ακούνε, όσοι μπορούνε να αλλάξουν κάτι ας το κάνουν. Γιατί πολύ απλά έτσι είναι το σωστό! Πραγματικά ντρέπομαι ως άνθρωπος του μπάσκετ, όταν άνθρωποι από όλο τον κόσμο με ρωτάνε για το τι γίνεται με το μπάσκετ γυναικών, σε μια τόσο σπουδαία μπασκετικά χώρα όπως η Ελλάδα. Γιατί είμαστε έτσι; Γιατί δεν συμμετέχει κανένας σύλλογος στην Ευρώπη; Γιατί δεν έρχονται αξιόλογες ξένες; Γιατί δεν γίνεται το πρωτάθλημα; Γιατί οι μικρές εθνικές είναι μόνιμα στην β κατηγορία; Γιατί δεν υπάρχει καμία ψηλή στην Εθνική; Για όλα έχω απαντήσεις, αλλά προτιμώ να τους αλλάξω κουβέντα. Δικαιολογίες δεν υπάρχουν. Απλά δεν θέλουμε να ακούσουμε. Απλά δεν θέλουμε να προσπαθήσουμε. Απλά δεν θέλουμε να κάνουμε. Απλά κάποιοι δεν ξέρουν αλλά και δεν θέλουν να μάθουν.
Θα το επαναλάβω για μια ακόμα φορά μήπως και κάποιοι ακούσουν και αναλογιστούν τι σημαίνει γυναικείος αθλητισμός στην Ελλάδα. Ο αθλητισμός στην γενική του μορφή είναι υγεία, τόσο σωματική όσο και ψυχική. Διδάσκει αξίες, δυναμώνει χαρακτήρες, καλλιεργεί προσωπικότητες! Εντάσσει στην κοινωνία ακόμα και «δύσκολα» παιδιά, δημιουργεί φιλίες που κρατάνε πολλά χρόνια. Αυτό είναι αποδεκτό από όλους, αυτό πρεσβεύουμε κι εμείς σαν άνθρωποι του αθλητισμού, έτσι υγιείς θέλουμε τους εαυτούς μας αλλά και τους φίλους μας. Έτσι θέλουμε και τις γυναίκες μας, τις κόρες μας, αλλά και τις μανάδες μας. Τις φίλες μας, την φίλη-σύζυγο-κόρη-μάνα του φίλου μας, την γειτόνισσα μας, την συνάδελφό μας. Επισήμανα τι αξία έχει στην κοινωνία η μάνα η οποία ήταν πρώην αθλήτρια. Τι θα μεταφέρει και τι θα μεταλαμπαδεύσει στα παιδιά της. Δεν είναι ανάγκη οι γιοί της ή οι κόρες της να γίνουν και αυτοί πρωταθλητές/τριες. Μπορεί να γίνουν διαιτητές, μπορεί να γίνουν παράγοντες, όλοι είναι χρήσιμοι στο αθλητικό κίνημα. Εάν μάλιστα αποκτήσουν κάποια οικονομική άνεση κι ευρωστία θα μπορούν να γίνουν χορηγοί σε κάποια ομάδα, κάτι που σπανίζει ιδιαίτερα στην Ελλάδα. Αλλά όλα αυτά θα γίνουν μόνο αν τα παιδιά από μικρά αγαπήσουν τον αθλητισμό, και δεν τον μισήσουν από τα πρώτα τους βήματα και τις πρώτες δυσκολίες που θα αντιμετωπίσουν. Έχοντας δηλαδή στο πλάι τους έναν μέντορα, και ποιος καλύτερος από δυο γονείς που πραγματικά έχουν ζήσει τον αθλητισμό σε όλο τους το φάσμα; Δεν ξέρω όμως αν χρειάζεται να εξηγώ τα παραπάνω, για να τονίσω το πως πρέπει να έχουν ισονομία στην αθλητική κοινωνία οι άντρες με τις γυναίκες, είναι απαράδεκτο και μόνο που το συζητάμε. Όλο αυτό που συμβαίνει είναι πραγματικά μια ντροπή για την κοινωνία μας και για την χώρα μας. Και αυτή η ντροπή βαραίνει όλους μας ως προσωπικότητες, ως Έλληνες και ως Ευρωπαίους πολίτες όπως αξιώνουμε να αποκαλούμαστε για να ξεχωρίζουμε (στα λόγια) από κάποιες χώρες που δεν είναι στην Ευρώπη.

Ελπίζω οι αποφάσεις των αρμοδίων σχετικά με το άνοιγμα του αθλητισμού τουλάχιστον να ακολουθήσουν τις αποφάσεις άλλων χωρών για το ίδιο θέμα και γενικότερα κάποια στιγμή να εξισωθεί η θέση της γυναίκας στον αθλητισμό και εν γένει στην Ελληνική κοινωνία με αυτή του άντρα. Ελπίζω να γίνει σύντομα, ελπίζω να μην γυρίσει η κόρη μου να μου πει κάποτε «δυστυχώς γεννήθηκα κορίτσι».

Δευτέρα, 7 Δεκεμβρίου 2020

ΑΜΥΝΤΙΚΕΣ ΠΡΟΣΑΡΜΟΓΕΣ ΣΤΟ LOW POST ΜΕ ΜΠΑΛΑ


To reaad this post in English click here

Στο παιχνίδι της Ευρωλίγκα FENERBAHCE - VALENCIA, ο coach της Fenerbahce Kokoskov, έδειξε να φοβάται-υπολογίζει αρκετά το low post παιχνίδι των αντιπάλων του, οπότε ετοίμασε κάποιες αμυντικές προσαρμογές με παγίδες (κυρίως μετά την 2η ντρίπλα του Dubljevic). 
Όποτε η μπάλα ακούμπαγε στο low post, (εκτός από μια δυο φορές όπου μπερδεύτηκε η άμυνα), οι αμυντικοί έπαιρναν διάταξη ζώνης φωνάζοντας "ΤWO". Πολύ γρήγορα έμπαινε κάποιος αμυντικός ως μεσαίος παίχτης ο οποίος ήταν έτοιμος για την παγίδα αναλόγως το που έστριβε ο παίχτης με την μπάλα, και οι υπόλοιποι αμυντικοί ήταν έτοιμοι για τις περιστροφές στην περίπτωση που η μπάλα έβγαινε έξω, κυρίως στην weak side. Ας δούμε όλες τις φάσεις που η μπάλα ακούμπησε εκεί, όπως και το τι έγινε μετά και αν η απόφαση αυτή τον δικαίωσε ή όχι ασχέτως το αποτέλεσμα (η fenerbahce έχασε το ματς 86-90).


Δευτέρα, 24 Αυγούστου 2020

ΑΘΛΗΤΕΣ ΚΑΙ ΜΕΣΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΔΙΚΤΥΩΣΗΣ

To read this post in English click here

Πίσω στις όμορφες και ρομαντικές ημέρες των σπορ του ‘60 ‘70 και του ‘80, ακόμα και του ‘90, λίγα πράγματα είχαν να ανησυχούνε οι προπονητές σε σχέση με τους παίχτες τους. Αν είναι καλά με τις οικογένειές τους, αν παρασύρονται θετικά ή αρνητικά  από καλούς ή κακούς  φίλους, αν τυχόν έχουν κάποια ερωτική απογοήτευση, αν ξενυχτάνε, αν έχουν όμορφα ενδιαφέροντα, τι σκοπεύουν να κάνουν στην ζωή τους πέρα από τον αθλητισμό.  Και η αλήθεια είναι πως οι αθλητές της εποχής εκείνης, δεν είχαν και πολλά πράγματα να τους αποσπούν σε σύγκριση με την σημερινή εποχή, εκτός ίσως από το τσιγάρο, κάποιες καλλονές και ένα άτακτο night life. Πλέον ο μεγαλύτερος εχθρός του μπάσκετ δεν είναι το ποδόσφαιρο που τους τραβάει τα παιδιά, αλλά το play station τα οποία τα κρατάει στο σπίτι, και πολλές φορές μέχρι πρωινές ώρες και φυσικά το intermet. Για να φτάσουμε στο 2010 και μετά,  η εξέλιξη της τεχνολογίας και ειδικότερα η έξαρση των social media (facebook-instagram-twitter κλπ) μπήκε πολύ δυνατά στην ζωή μας και μας έπιασε όλους απροετοίμαστους. Απροετοίμαστους  στο πως θα χειριστούμε καταστάσεις, πόσο μάλλον στο πώς να προνοήσουμε για να προλάβουμε τα συνοδευτικά κακώς κείμενα. Οι αθλητές του περασμένου αιώνα (πριν το κοντινό 2000 δηλαδή) παρακαλούσαν και σε κάποιες περιπτώσεις λάδωναν κάποιον δημοσιογράφο για να γράψει κάτι καλό γι αυτούς, ή για μια συνέντευξη, ή για να τον αναφέρει στους διακριθέντες. Σήμερα δεν χρειάζεται τίποτα από όλα αυτά. Χωρίς να σε ρωτήσει κανένας πλέον, κάνεις όσες και όποιες δηλώσεις θέλεις και περνάς την γνώμη που έχεις για τον εαυτό σου ή την ομάδα σου, κοινώς «αυτοσυνεντευξιάζεσαι». Τα socιal media προσέφεραν στον καθένα την δημοσιότητα που επιζητούσε, ασχέτως αν την άξιζε ή όχι, του δίνουν την δυνατότητα να λέει την γνώμη του και κάποιοι να τον ακούνε χωρίς επιλογή, ασχέτως αν είναι ειδικός ή όχι, την δυνατότητα να καταφέρεται δικαίως ή αδίκως εναντίον κάποιου ή κάποιων, με δόλο ή χωρίς, αλλά και το αντίθετο, να προωθεί και να κάνει μάρκετινγκ στην επιχείρησή του ή στον εαυτό του όχι τόσο με την ποιότητα της δουλειάς του αλλά με όμορφα γραπτά και εικόνες ή βίντεο. Τελικά ο άνθρωπος ποτέ δεν θα σταματήσει να επιζητά το πολύ χρήμα και την δόξα-αναγνώριση. Και τουλάχιστον την δόξα αναγνώριση τα social media μπόρεσαν και την πρόσφεραν απλόχερα και χωρίς κανένα αντάλλαγμα. Ή τουλάχιστον έτσι νομίζουν μερικοί! Διότι φυσικά και υπάρχει αντάλλαγμα, ή καλύτερα να το πω, υπάρχει ένα τίμημα, ειδικά σε αυτούς που ξεχνάνε τις βασικές λειτουργίες αυτών των social media αλλά και τις βασικές αξίες του ανθρώπου. Ενώ  γνωρίζεις  πόσους διαδυκτιακούς φίλους έχεις, στην πραγματικότητα όμως δεν γνωρίζεις σε πόσους εμφανίζεται το ποστάρισμά σου, ή πόσοι σε διαβάζουν.  Στην ουσία τα social media είναι ένας μικρόκοσμος. Όμως για κάποιους αυτός ο μικρόκοσμος φαίνεται αρκετά μεγάλος και τα “like” που παίρνουν ενισχύουν εικονικά και μόνο την αυτοπεποίθησή τους και θα έπρεπε να το χειριστούν διαφορετικά. Για τους πραγματικά «μεγάλους και σπουδαίους ανθρώπους» όμως, αυτός ο κόσμος είναι απίστευτα μικρός, είναι ένα τίποτα.  Προσωπικά δεν συμφωνώ σε πολλά πράγματα που λαμβάνουν χώρα στον κόσμο των social media. Θεωρώ ότι είναι ενας απέραντος κόσμος αλλά δεν είναι όλα για όλους. Κάλλιστα θα μπορούσαμε να τον χρησιμοποιούμε σαν ένα  διαδικτυακό τόπο συνάντησης παλαιών συμμαθητών, γνωστών ή φίλων που έχουν χαθεί. Φίλων ή και αγνώστων με τα ίδια ενδιαφέροντα. Τόπος προώθησης προϊόντων ή εταιριών ή επαγγελματιών. Τόπος αναμνήσεων με φωτογραφίες ή βίντεο, χώρος ειδήσεων για γνωστά και άγνωστα πράγματα από γνωστά και άγνωστα μέρη της γης, ακόμα και τόπος επιμόρφωσης ή και γνωριμιών και και και … και τόσα πολλά ακόμα. Όμως το πως έχει καταλήξει και το πως διαμορφώνει άρρωστες γνώμες και συνειδήσεις νομίζω είναι εύκολο να το διαπιστώσετε όλοι σας. Στις συζητήσεις του Facebook και twitter, οι περισσότεροι βγάζουν θυμό, απίστευτο θυμό, μιλάνε με αγένεια και δεν δέχονται καν την γνώμη του άλλου. Πιστεύω πως οι περισσότεροι από αυτούς τους ανθρώπους αν μιλάγανε με τους ίδιους face to face  σε μια συνάντηση με καφέ ή κρασί, θα είχαν ένα εντελώς διαφορετικό επίπεδο σεβασμού απέναντι στον συνομιλητή τους. Δυστυχώς όμως στο διαδίκτυο για κάποιο ανεξήγητο λόγο - που μόνο οι ψυχολόγοι μπορούν να αναλύσουν- μεταμορφώνονται. Θεωρώ πως οι περισσότεροι ανήκουν στην ομάδα των ανθρώπων που αναζητούν βήμα για να πουν την γνώμη τους και μόνο, για να γίνουν αρεστοί σε κάποιους άλλους, για να αποκτήσουν αναγνώριση καθώς στην παρέα της καφετέριας όποτε επιχειρούσαν να πουν την γνώμη τους, τους χλεύαζαν ή τους λούζανε με σφαλιάρες.  Δυστυχώς αυτή την συνήθεια αποκτούν πολλοί, αρκετοί δε από αυτούς είναι αθλητές, πρώην αθλητές  και προπονητές ενώ στον χορό μπαίνουν πλέον και διευθυντές ομάδων, ακόμα και ιδιοκτήτες. Θα μου πείτε εδώ ολόκληρος πλανητάρχης πρόεδρος της Αμερικής χειρίζεται το twitter μόνος του, άρα ποιος μπορεί να ξεφύγει; Εδώ θα διαφωνήσω και θα επαναλάβω πως δεν είναι όλα για όλους. Ο σύγχρονος πολιτικός πρωτίστως κάνει διαφήμιση στον εαυτό του και δυσφήμιση στον αντίπαλο και λιγότερο πολιτική, ή τέλος πάντων εμένα έτσι μου φαίνεται, άρα τα social media είναι εργαλείο για αυτόν, όπως και στον κάθε επαγγελματία που θέλει την διαφήμιση του. Ας μείνουμε λίγο στους αθλητές καθώς εκεί συναντάμε τα περισσότερα αρνητικά γεγονότα και είναι το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα στο πως η εξέλιξη αυτή μας έπιασε όλους απροετοίμαστους. Οι παίχτες δεν πρέπει να ξεχνάνε ποτέ δυο βασικά πράγματα.
Πως είναι μέλη μιας ομάδας. Αυτό σημαίνει πως δεν είναι μόνοι τους  πλέον, δεν εκπροσωπούν το εαυτό τους σε ότι κάνουν αλλά δυστυχώς ή ευτυχώς, ακόμα και στην προσωπική τους ζωή, φέρουν και την σφραγίδα της ομάδας τους.
Πως είναι ιδιαίτερα  γνωστοί σε ένα ευρύτερο κοινό το οποίο είτε δεν είναι πάντα καλοπροαίρετο στην κριτική τους, είτε τους έχουν σαν ίνδαλμα.
Ότι γράφεται στο διαδίκτυο μένει, ακόμα και αν «κατέβει» ή σβηστεί.
Ότι σχόλια διαβάζουν στο διαδίκτυο γι’ αυτούς, είτε πολύ καλά είτε πολύ άσχημα, πιθανότατα να τους αλλάξουν σαν ανθρώπους, και αυτό θα γίνει χωρίς να το καταλάβουν.
Εάν θέλεις να πεις κάτι όμορφο, κάτι καλό για κάποιον πες το μην διστάσεις. Αν θέλεις να πεις κάτι άσχημο, ακόμα και αν σε ρωτήσουν για κάποιον που έχεις κακή γνώμη, καλύτερα κράτα την για τον εαυτό σου. Μην πεις τίποτα. Αν επιμένεις να το πεις, περίμενε κάποιες μέρες καλύτερα, αν και πάλι επιμένεις τότε κάντο, αρκεί να το έχεις σκεφτεί καλά και να είσαι έτοιμος για όλες τις συνέπειες.
Κάποτε ο Winston Churchill είχε πει πως «είμαστε σκλάβοι των λέξεων που έχουν ειπωθεί, αλλά Κύριοι των σκέψεων μας», των λέξεων δηλαδή που δεν έχουν ειπωθεί.  Κάτι τέτοιο ισχύει και για τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης όπου οι πειρασμοί για  να πεις, να διαφωνήσεις,  να ποστάρεις κάτι, δεν είναι λίγες, σαν να σε σπρώχνουν όλοι από όλες τις μεριές να το κάνεις.  Δεν είναι λίγα τα παραδείγματα αθλητών που έκαναν ατυχές αναρτήσεις και εξαιτίας του καταστρέψανε την καριέρα τους ή μπήκανε σε μεγάλους μπελάδες.  Οι αθλητές  μπορεί να μην είναι παιδάκια, αλλά δεν παύουν να είναι νέοι άνθρωποι, όχι έμπειροι από την ζωή και ανά πάσα στιγμή μπορεί να υποπέσουν σε κάποιο λάθος. Ειδικά από την στιγμή που κάποια καλά παιχνίδια θα τους δημιουργήσουν μια αυλή από κόλακες και πολλούς “followers” οι οποίοι θα τους κάνουν να νιώθουν δυνατοί, ίσως και πιο δυνατοί από την ίδια τους την ομάδα. Σαν προπονητής προσπαθώ να προλάβω όλες αυτές τις καταστάσεις, και μολονότι ποτέ μου δεν πίστευα σε εσωτερικούς κανονισμούς, εν τούτοις τα τελευταία χρόνια πλέον, σε συνεννόηση με τον γενικό διευθυντή της ομάδας μου, προστίθεται μια παράγραφος όπου αναφέρεται καθαρά και κατηγορηματικά ότι απαγορεύεται οποιαδήποτε αναφορά του παίχτη στα social media για την ομάδα του, τον εαυτό του, τους συμπαίκτες του, τους αντιπάλους, τους διαιτητές, την οργάνωση γενικότερα. Είτε ως γραπτή αναφορά, είτε με υπονοούμενα, είτε με εικόνες είτε με βίντεο. Η εικόνα που περνάει στα social media να είναι ανάλογη του κύρους και της σοβαρότητας του συλλόγου και η προσωπική ζωή που δείχνει στους ακόλουθους του να είναι με βάση την εικόνα που πρέπει να έχει ένας σοβαρός αθλητής χωρίς καταχρήσεις και άλλες εικόνες οι οποίες είναι έξω από την ιδέα του αθλητισμού.  Κάθε παράβαση τιμωρείται με την βαρύτητα ενός  πειθαρχικού παραπτώματος...
Φυσικά το θέμα δεν είναι η τιμωρία αλλά η  πρόληψη, και όπως στις προηγούμενες δεκαετίες οι προπονητές εξηγούσαν αλλά και επέβαλλαν στους παίχτες το πώς θα συμπεριφέρονται στην ομάδα τους, στους συμπαίκτες, σε διαιτητές και αντιπάλους, το ίδιο θα πρέπει να κάνουμε κι εμείς σε σχέση και με τα social media, όσο και αν αυτό σοκάρει ή δεν αρέσει σε ορισμένους παίχτες. Μην ξεχνάτε όμως πως εμείς οι προπονητές είμαστε οι άμεσα υπεύθυνοι στο πως θα διαμορφώσουμε τον αθλητικό χαρακτήρα του παίχτη όταν είναι νέος, αλλά και στο πως θα κρατήσουμε την πειθαρχία στην ομάδα. Παίχτες που δεν θα τους αρέσουν πράγματα που επιβάλλουν οι προπονητές πάντα θα υπάρχουν, αλλά αν όλοι οι προπονητές βαδίσουν στον ίδιο δρόμο με τις ίδιες αρχές τότε κάποια πράγματα θα φαίνονται πιο λογικά και πιο εύκολα να τα δεχτούν. Όμως όπως πάντα λέω, στον παίχτη δεν πρέπει να μιλάς στα αυτιά του αλλά στην ψυχή του. Και τότε θα σε καταλάβει. Αλλά και πάλι ποτέ δεν θα είναι σίγουρο πως δεν θα βρεθεί κάποιος που θα υποπέσει στον πειρασμό.  Κάποιος θα πει ένα ανέκδοτο που θα θεωρηθεί ρατσιστικό, κάποιος θα αναφέρει κάτι περί πολιτικής  και θα θεωρηθεί πως εκπροσωπεί ένα πολιτικό κόμμα, κάποιος θα αναφέρει κάτι με θρησκευτικό περιεχόμενο και  θα μπει σε μπελάδες, κάποιος θα ποστάρει μια ανώριμη φωτογραφία ή βίντεο, ακόμα και τα πιο απλά, κάποιοι θα βγάλουν φωτογραφία στα αποδυτήρια μετά την νίκη της ομάδας τους εκστασιασμένοι από την νίκη, (εδώ να αναφέρω πως κι εγώ το έκανα αυτό  μια δυο φορές μέχρι που συνειδητοποίησα ότι δεν με εκφράζει). Αλήθεια δεν υποψιάζεται κανένας πως η φωτογραφία τους αυτή θα χτυπάει στον εγκέφαλο των αντιπάλων ή και ακόμα σε κάποιες περιπτώσεις θα κοσμεί τα αποδυτήρια των αντιπάλων μέχρι να ξανασυναντηθούν? Εγώ τουλάχιστον θα το έκανα και ξέρω και αρκετούς συναδέλφους που σίγουρα θα έβαζαν την φωτογραφία αυτή στα αποδυτήρια των παιχτών τους την εβδομάδα του παιχνιδιού. Συγχαρητήρια, τους δίνετε έξτρα κίνητρο κι έξτρα ενέργεια για να παίξουν σαν σκυλιά την επόμενη φορά που θα ξανασυναντηθείτε. Η νίκη είναι από μόνη της το υπέρτατο γεγονός μετά το ίδιο το παιχνίδι, τίποτα δεν μπορεί να την κάνει μεγαλύτερη, να της δώσει περισσότερη αξία ή να την κρατήσει περισσότερο σε διάρκεια. Ούτε καν η φωτογραφία. Ίσα ίσα που όσο περισσότερο σεβασμό δίνεις στον αντίπαλο, τόσο πριν όσο και μετά τον αγώνα, τόσο περισσότερο χαίρεσαι την νίκη, τόσο περισσότερο θα σε σέβονται κι ας μην το ξέρεις. Όσο πιο πολύ εκτιμάς τον συνάδελφό σου και τους παίκτες του, τόσο περισσότερη ικανοποίηση σου δίνει η νίκη. Υπερβολικοί πανηγυρισμοί σε καλάθια, σε νίκες, με φωτογραφίες και άλλες εκδηλώσεις, περισσότερο δείχνουν παίχτες που δεν πιστεύουν στον εαυτό τους ή ομάδα η οποία δεν πίστευε στην νίκη αλλά ήρθε τυχαία και αναπάντεχα, ή μια ομάδα η οποία το μόνο που την νοιάζει είναι να αυτοπροβληθεί. Εκεί βέβαια έχουμε και τους ατζέντηδες των παιχτών οι οποίοι είτε για να φαίνονται καλοί επαγγελματίες στους πελάτες τους ή στην «αγορά» σε άλλους υποψήφιους πελάτες, θα κάνουν την εξής χιλιο copy-paste  ανάρτηση: «Συγχαρητήρια στον παίχτη της &%$#$%^ AGENCY,  Παπαδόπουλο Γιάννη για την γεμάτη εμφάνιση με 8 πόντους 3 ριμπάουντ 1 ασσιστ και την τόσο πολύτιμη βοήθεια που έδωσε στην ομάδα του #####  ώστε να την σπρώξει στην δύσκολη νίκη επι του ***** με 77-68». Κάτι τέτοια βλέπουν οι συμπαίκτες τους και στην επόμενη προπόνηση θέλουν να τον σκοτώσουν, εκτός φυσικά αν και ο δικός τους ατζέντης έχει γράψει κάτι αντίστοιχο γι αυτούς. Όπως καταλαβαίνετε η ομάδα ήδη έχει χωριστεί συναισθηματικά στην επόμενη προπόνηση χωρίς όμως κανείς να πει τίποτα. (Εδω να σημειωθεί πως οι ομάδες στην εποχή που ζούμε είναι ήδη χωρισμένες και δεν το ξέρουν και μέρα με την μέρα ενισχύεται και μεγαλώνει αυτή η απόσταση, οι συμπαίκτες αντί να πηγαίνουν μαζί να κάνουν έξτρα προπόνηση με βάρη ή σε σουτ, μαζί να βελτιώνονται,  να στηρίζουν, να εμψυχώνουν, ΝΑ ΠΑΣΣΑΡΟΥΝ ο ένας στον άλλον, πάνε στους προσωπικούς τους γυμναστές ή στους προσωπικούς τους προπονητές. Πλέον μην αναρωτιόμαστε γιατί δεν υπάρχουν ομάδες με ομοιογένεια και συνεργασίες και γιατί ο καθένας, από τους συλλόγους μέχρι τις εθνικές ομάδες παίζει για τον εαυτό του, αυτό όμως είναι ένα άλλο θέμα για συζήτηση). Τους ατζέντηδες των παιχτών όμως δεν θέλω να τους κρίνω. Είναι μια δουλειά την οποία δεν την γνωρίζω και αναμφισβήτητα αυτοί την γνωρίζουν καλύτερα από εμένα. Ούτε τους προέδρους ομάδων. Αλλά οι παίχτες πρέπει να καταλάβουν τι πρέπει και τι δεν πρέπει διότι αυτοί είναι στο κάδρο. Και αν ακόμα δεν μπορούν να το καταλάβουν, θα τους το επιβάλλουμε διότι τους κανόνες τους βάζει κάποιος και οι υπόλοιποι πρέπει να μάθουν να τους σέβονται. Βέβαια η μεγάλη απογοήτευση έρχεται από κάποιους προπονητές οι οποίοι αντί να είναι το φωτεινό παράδειγμα, στα social media γίνονται οι χειρότεροι επικριτές-δυσφημιστές άλλων συναδέλφων ή παιχτών ή οποιασδήποτε είδησης κυκλοφορεί στο διαδίκτυο. Άλλωστε είναι μόδα η απαξίωση ανθρώπων και θεσμών. Όπως μόδα είναι και το να γνωρίζεις άπταιστα την δουλειά του...άλλου!!! Φαντάζομαι πως είναι ή θέμα χαρακτήρα και παιδείας, ή ανασφάλειας, ή γνωρίζουν ότι δεν είναι ικανοί και με την κριτική που κάνουν προσπαθούν να υποβιβάσουν κάποιους συναδέλφους τους αντί να προσπαθήσουν οι ίδιοι να ανεβούν.  Αλήθεια έχει ποτέ αναρωτηθεί κανείς, πως κάποιος άνθρωπος ο οποίος είναι υπεύθυνος σε μια θέση, σκέφτεται και ενεργεί ώστε να προσφέρει δουλειά σε κάποιον άλλον; (στην δικιά μας περίπτωση προπονητής να υπογράψει παίχτη,  ή general manager  να προσλάβει προπονητή); Προσωπικά όταν θέλω να υπογράψω έναν παίχτη/τρια, τον περνάω από κόσκινο, παίρνω όλες τις πληροφορίες που μπορώ να έχω για τον ίδιο αλλά και το περιβάλλον του, ρωτάω οποιονδήποτε μπορεί να μου δώσει την παραμικρή πληροφορία, και αυτές οι πληροφορίες δεν είναι μόνο για το πώς παίζει αλλά κυρίως για όλα τα υπόλοιπα τα οποία δεν μπορώ να δω στο βίντεο. Αν έχω πρόσβαση θα ρωτήσω μέχρι και τον κουρέα του ή τον γείτονα του! Αλλά σίγουρα με μια ματιά στα προφίλ του στα social media θα καταλάβετε πολλά. Εδώ θα σας πω μια ιστορία.  Κάποτε κάποιο πολύ καλό παλληκάρι με πίεζε με πολύ ευγενικό τρόπο να τον πάρω ως ασίσταντ στο εξωτερικό όποτε θα έχω την ευκαιρία. Η ομιλία του και οι προθυμία του να φτάσει ψηλά όπως φυσικά και οι γνώσεις του μου είχαν κάνει πάρα πολύ καλή εντύπωση. Κάποτε η ευκαιρία δόθηκε και τον θυμήθηκα, μα όταν κοίταξα το προφίλ του στο facebook δεν είδα παρά μόνο ειρωνική κριτική υψηλού επιπέδου σε τοπ προπονητές, ποσταρίσματα άστατης ζωής και ανώριμες φωτογραφίες, κάθε άλλο παρά τον τύπο του προπονητή που νόμιζα ότι θα ήθελα να συνεργαστώ. Ευτυχώς κατάλαβα τον χαρακτήρα του πριν συνεργαστώ, πριν να είναι αργά. Ίσως να έκανα λάθος, όμως  αν πραγματικά έκανα λάθος και διαμόρφωσα λάθος εντύπωση γι αυτόν, στην ουσία αυτός έχει διαπράξει ενα τραγικό λάθος, ο νέος προπονητής αυτός έχασε την ευκαιρία που ζήταγε καθαρά και μόνο από την απροσεξία του στον τρόπο που χρησιμοποιούσε το facebook του. Οι αθλητές, οι πρώην αθλητές, οι προπονητές, οι general managers πρέπει  να χρησιμοποιούν τα μέσα αυτά με ένα πολύ συνετό τρόπο κρατώντας πάντα ένα χαμηλό προφίλ. Οι αθλητές είναι ινδάλματα σε πολλούς και κυρίως σε μικρότερα παιδιά, πρέπει αυτά να σκέφτονται και όχι τους αυλοκόλακες οι οποίοι πάντα θα κυκλοφορούν κοντά τους, και τους οποίους  πάντα  αναφέρω ως «γλοιώδες υβρίδια» και προσπαθούν να κλέψουν από την λάμψη τους. Οι προπονητές είναι από την φύση τους οι καθοδηγητές των παιχτών, ακόμα και στους μεγαλύτερους σε ηλικία. Οι general managers είναι οι πιο επαγγελματίες από όλους, αυτοί που ξέρουν καλύτερα από όλους το πώς ένας οργανισμός είτε λέγεται ΠΑΝΑΘΗΝΑΙΚΟΣ ΑΡΗΣ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ ΠΑΟΚ, είτε CRYSLER-ΤΟΥΟΤΑ είτε SONY ή SAMSUNG, VODAFONE ή COSMOTE, πως και με τι σοβαρότητα πρέπει να διοικείται. Και όπως σε αυτές τις εταιρίες δεν υπάρχει υπάλληλος ο οποίος να αναφέρει στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης τι γίνεται καθημερινά στην δουλειά του, κάπως έτσι και οι αθλητές πρέπει να αποκόψουν την δουλειά τους από τα social media. Φυσικά και ζούμε στην εποχή του marketing, ακόμα και του personal marketing, οπότε κάποιοι θα θελήσουν να τα χρησιμοποιήσουν προς όφελός τους μα η συμβουλή μου προς παίχτες πάντα θα είναι: Πιο πολύ θα με βοηθήσεις  για να σε υπογράψω εάν ποστάρεις όμορφα πράγματα για την ζωή, τους ανθρώπους και τις ανθρώπινες σχέσεις, για τα ταξίδια που έκανες και τις εμπειρίες που αποκόμισες, παρά αν ποστάρεις τα highlights σου. Τα highlights δεν είναι άσχημα, προς Θεού, και ίσως να χρειάζονται για ένα όμορφο προσωπικό μάρκετινγκ, αλλά πρόβαλε τον εαυτό σου τόσο ως έναν αθλητή με ταλέντο, όσο κι έναν αθλητή με ευαισθησίες μυαλωμένο και με προσωπικότητα. Το τέλειο πακέτο.  Οι προπονητές θέλουν να υπογράφουν ισορροπημένους ανθρώπους με δύναμη ψυχής γιατί χρειάζονται ηγέτες στο παρκέ και κυρίως ανθρώπους που να μπορούν να συνεργαστούν και όχι να αναδεικνύουν τον εαυτό τους. Πολύ συχνά αναφέρω πως είναι πολύ εύκολο να εργαστείς, αλλά είναι πολύ δύσκολο να συνεργαστείς! Φανταστείτε έναν παίχτη τι παράδειγμα θα έδειχνε και τι ηγετική φυσιογνωμία θα αναδείκνυε εάν έβαζε τα highlights όχι του εαυτού του που σκόραρε 20 πόντους, αλλά  του… συμπαίκτη του που έδωσε 12 ασσίστ κι έβαλε μόνο 8 πόντους, γενικά γιατί τον εντυπωσίασε ο τρόπος που έπαιξε σε αυτόν τον αγώνα. Πόσο όμορφα και πόσο εύκολα θα γινόταν η ομάδα μια γροθιά!
Λίγο πολύ τα ίδια πράγματα ισχύουν και για τους general managers οι οποίοι θέλουν να υπογράφουν στις ομάδες τους ισορροπημένους  προπονητές με πολύπλευρη μόρφωση, όχι τόσο απαραίτητα ακαδημαϊκή όσο κοινωνική, με συναισθηματική νοημοσύνη  και ισχυρή προσωπικότητα πέρα από τις μπασκετικές τους γνώσεις. Όπως προείπα, με μια ματιά στα μέσα κοινωνική δικτύωσης μπορεί εύκολα κάποιος να καταλάβει για κάποιον άλλον αν πληρεί τις προϋποθέσεις . Και πιστέψτε με, αρκετές εταιρίες πριν περάσουν από συνέντευξη κάποιους υποψήφιους για μια θέση, σπαταλάνε αρκετό χρόνο στο ιντερνετ ώστε να τους «γνωρίσουν» καλύτερα και αρκετοί «καίγονται» ήδη εκεί πριν την προσωπική επαφή. Εν κατακλείδι τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μπορούν να χρησιμοποιηθούν πολύ όμορφα και με πολύ σεμνό και παραγωγικό τρόπο από τους αθλητές και τους προπονητές ούτος ώστε να αναδεικνύουν την προσωπικότητα τους, τις ευαισθησίες τους, να τους φέρνουν σε επαφή αν είναι ανάγκη με ξεχασμένους φίλους, ακόμα και να διαφημιστούν αλλά με έξυπνο τρόπο κι όχι τόσο εγωιστικό κι εγωκεντρικό, και αν θέλουν να αποσπαστούν από το μπάσκετ  για λίγο με θετικό τρόπο, μιλώντας για άλλα πράγματα, άλλα ενδιαφέροντα, να  «μασκαρέψουν» το όνομα τους χρησιμοποιώντας κάποιο ψευδώνυμο, καθώς θα είναι δύσκολο για εναν σταρ να ενταχθει σε ενα γκρουπ για τεχνικές ψαρέματος με το κανονικό του προφίλ.
Για επίλογο δεν θα ήθελα να γράψω κάτι περισσότερο παρά μόνο να σταθώ στην συνέντευξη του πρωταθλητή τένις Τσιτσιπά και στην αναφορά του περί  social media, (σημειώστε ενός αθλητή ατομικού αθλήματος, πιο ατομικού δεν γίνεται), όσο και στην απόλυτα επαγγελματική σελίδα του Νίκου Γκάλη στο  facebook. Χωρίς φανφάρες και κορώνες, χωρίς να προσπαθεί να μην τον ξεχάσει ο κόσμος, λιτά, επαγγελματικά μα και σεμνά! Τελικά τίποτα δεν ήταν και δεν είναι τυχαίο!!!

https://www.lifo.gr/now/sport/259737/tsitsipas-spatali-faias-oysias-ta-social-media-exo-anaptyksei-fovia


https://www.facebook.com/NickGalis6/

Σάββατο, 25 Μαΐου 2019

ΤΟ ΣΟΥΤ ΣΤΟ ΜΠΑΣΚΕΤ

Τα τελευταία χρόνια που δεν έχουμε τις μεγάλες επιτυχίες του παρελθόντος στο μπάσκετ, όλοι προσπαθούν να ανακαλύψουν την αιτία ή τις αιτίες που μας έχουν οδηγήσει σε αυτή την πτώση. Οι αιτίες φυσικά είναι πολλές, αλλά εντυπωσιάζομαι με την γνώμη πολλών ανθρώπων οι οποίοι εστιάζουν αρκετά στο ότι η Ελλάδα δεν παράγει σουτέρ. Αυτό είναι σίγουρα ένα μέρος του προβλήματος και μια πραγματικότητα για την οποία όμως δεν φταίνε πάντα αυτοί που έχουν συγκεντρώσει όλα τα πυρά επάνω τους, οι προπονητές. Το θέμα του σουτ είναι ένα πολύ μεγάλο και πολύπλοκο θέμα και θα προσπαθήσω να το εξηγήσω όσο μπορώ. Καταρχάς ενώ αρκετά ξεκινάνε από την ύπαρξη του ταλέντου, σίγουρα είναι θέμα προπόνησης, αλλά ως γνωστόν είναι και θέμα ψυχολογίας. Είναι ίσως το μοναδικό άθλημα του κόσμου στο οποίο ανάλογα με την ψυχολογική του διάθεση ο παίχτης, βλέπει τον στόχο πιο κοντά ή πιο μακριά, αισθάνεται το κορμί του να έχει καλό ρυθμό κατά την εκτέλεση ή όχι, νιώθει σαν να βλέπει τον στόχο ενίοτε σαν δαχτυλίδι κι άλλοτε σαν βαρέλι.‘Άρα και η προπόνηση του παίχτη πρέπει να περιέχει σουτ κάτω από πίεση ψυχολογική. Δηλαδή σουτ τα οποία εάν είναι άστοχα τον τιμωρούν σε έξτρα σουτ, σε τρέξιμο κλπ. Σειρά ασκήσεων τα οποία αν δεν πιάσουν τον στόχο τους σε ευστοχία ή σε χρόνο να υπάρχει συγκεκριμένη τιμωρία, καθώς και πολλά συναγωνιστικά σουτ. Σουτ τα οποία γίνονται κάτω από ψυχολογική πίεση συμπαικτών προπονητών κλπ. (προσοχή στις υπερβολές και την αναλόγως την ηλικία γιατί τότε ο παίχτης μπορεί να πιστέψει ότι δεν θα γίνει ποτέ καλός σουτέρ. Η ισορροπία ανάμεσα στην πίεση και στην παρότρυνση είναι δυστυχώς κάτι το οποίο ξεχνάμε εύκολα εμείς οι προπονητές). Η προπόνηση πρέπει επίσης να περιλαμβάνει και διαφορετικά είδη σουτ όπως:
-Στατικά ή από ντρίπλα, από δυο ντρίπλες, αριστερή ντρίπλα και δεξιά. Άλλος είναι ο ρυθμός και το footwork από μια ντρίπλα και άλλη από δύο. Επίσης οι περισσότεροι δεξιόχειροι παίχτες είναι πιο εύστοχοι από αριστερή ντρίπλα και πολύ λιγότεροι από δεξιά.
-Σουτ βγαίνοντας από σκριν
-Σουτ αιφνιδιασμού (άλλος ρυθμός, καμία σχέση με το σουτ από set plays)
-Διάφορα σουτ αναλόγως την θέση του παίχτη, τα point guards πρέπει να δουλεύουν και τα floater shots ενω οι ψηλοί τα hooks.
-Σουτ με ταχύτητα, σουτ 2 πόντων, σουτ 3 πόντων, όπως και ελεύθερες βολές.
-Σουτ από συστήματα ή από το spacing της ομάδας. Αν το σύστημα βγάζει τον παίχτη μόνο του από flare screen πρέπει να δουλευτεί ακριβώς με αυτή την κίνηση.

Πιθανών να υπάρχουν και άλλα είδη σουτ τα οποία πρέπει να δουλευτούν και κάτω από διαφορετικές συνθήκες και σημεία του γηπέδου, αλλά το ζήτημα δεν είναι αυτό. Από ότι είδατε οι κινήσεις και οι συνθήκες οι οποίες πρέπει να δουλέψουμε έναν παίχτη για να βελτιώσει το σουτ του είναι πάρα πολλές κι εγώ ενδεικτικά ανέφερα κάποιες που σκέφτηκα στα γρήγορα.  Συν το ότι πάντα πρέπει να ακολουθούμε τις βασικές αρχές διδασκαλίας, από το εύκολο στο δυσκολότερο, από το απλό στο πιο σύνθετο, από το αργό στο πιο γρήγορο κλπ. Εδώ θα παίξει μεγάλο ρόλο και η παρουσία του προπονητή. Ενώ το σουτ στην κλασική του μορφή έχει συγκεκριμένη τεχνική και λεπτομέρειες, εν τούτοις επειδή υπάρχουν τόσα πολλά είδη σουτ, η διδασκαλία και η επιμονή στις λεπτομέρειες παίζει τεράστια σημασία. Καταρχάς ο παίχτης πρέπει να ξέρει να σουτάρει. Δυστυχώς πολλοί παίχτες φτάνουν μέχρι την Α1, ονομάζονται επαγγελματίες μπασκετμπολίστες, αλλά έχουν πολύ κακή τεχνική στο σουτ. Ακόμα κι αν ένας παίχτης έχει κακή τεχνική αλλά είναι εύστοχος, αυτό σημαίνει πως αν δεν θα βελτιώσει την τεχνική του, τότε δεν θα μπορεί να σουτάρει εύστοχα κάτω από κάποιες άλλες συνθήκες, άρα θα έχει ταβάνι η εξέλιξή του. Τόσα διαφορετικά σουτ, τόσες διαφορετικές λεπτομέρειες σε γωνίες και σε footwork. Για παράδειγμα, σε έναν παίχτη από τον οποίο περιμένουμε να βγει από ένα stagger έτοιμος για σουτ, αν δεν διδάξουμε την αρχική προσποίηση, την ταχύτητα και την κλίση του σώματος, σε ποιο σημείο και πως θα επιβραδύνει για να κάνει την στροφή ή θα κρυφτεί στο σκριν γιατί αλλιώς η φυγόκεντρος δύναμη θα τον βγάλει εκτός ισορροπίας, πως και με ποιες γωνίες το σώμα του θα υποδεχτεί την μπάλλα για να σουτάρει στο επόμενο δευτερόλεπτο, αλλά και το footwork σε όλα τα παραπάνω, τότε προφανώς όσα stagger ή choice screen και αν βάλουμε, ο παίχτης ή δεν θα τολμάει να σουτάρει καθώς δεν θα έχει αυτοπεποίθηση ή θα είναι μονίμως άστοχος.

Οι ώρες οι οποίες πρέπει ένας παίχτης να αφιερώνει για το σουτ και την ανάπτυξη της αυτοπεποίθησης του είναι πάρα πολλές. Εν τέλει στο μπάσκετ, η κάθε επίθεση  τελειώνει ή με λάθος, ή με σουτ, εύστοχο ή άστοχο. Κι αφού τα πάντα γίνονται σε αυτόν το άθλημα για να κάνουμε σουτ, τότε γιατί προπονούμαστε υπερβολικά σε τόσα πράγματα και δεν αφιερώνουμε έξτρα προπονήσεις για το σουτ; Γιατί στην μεταβατική περίοδο (και όχι μόνο) στο σύνολό τους οι παίχτες χτίζουν ΜΟΝΟ το κορμί τους και όχι όλα τα υπόλοιπα συμπεριλαμβανομένου την τεχνική τους στο σουτ από διάφορες κινήσεις, έτσι ώστε να μεγαλώσουν το οπλοστάσιο τους; Και καλά στην μεταβατική περίοδο, όπου δεν μας ενδιαφέρουν τα καλά ποσοστά στο σουτ, αν και θα έπρεπε να δουλεύονται όλες οι αδυναμίες τότε, αλλά στην κανονική περίοδο τι γίνεται;
Συμφωνώ ότι οι παίχτες στο μοντέρνο μπάσκετ πρέπει να είναι αθλητικοί με πολύ καλή τεχνική και αυτό προϋποθέτει πολλές ώρες προπόνησης, είτε με την ομάδα, είτε στο γυμναστήριο. Ο μόνος τρόπος για να βελτιώσουν το σουτ είναι με επιπλέον προπόνηση. Εκεί είναι το κλειδί. Η έξτρα προπόνηση. Σε χώρες όπου ευδοκιμούν οι μεγάλοι σουτέρ (πρώην Γιουγκοσλαβία, Λιθουανία, Ισπανία, Κίνα), οι ώρες οι οποίες αφιερώνουν οι παίχτες για το σουτ τους είναι αμέτρητες (σε αντίθεση με τους δικούς μας παίχτες στην Ελλάδα). Αν ρωτήσεις τον οποιονδήποτε παίχτη από αυτές τις χώρες γιατί προπονείται τόσο πολύ ενώ είναι ήδη καλός σουτέρ, σίγουρα θα έχει μια πάρα πολύ καλή απάντηση. Για να κρατάει την ψυχολογία του στα ύψη, για να παραμείνει καλός σουτέρ, για να γίνει καλύτερος σουτέρ καθώς πάντα υπάρχει περιθώριο για βελτίωση, για να γίνει καλύτερος σουτέρ σε άλλα στοιχεία του παιχνιδιού, γιατί έχασε κάποια κρίσιμα σουτ στο τελευταίο ματς, γιατί παρότι έβαλε όλα τα σουτ στο τελευταίο ματς η ομάδα του έχασε κλπ. Το πιο αξιοπερίεργο είναι πως αποδεδειγμένα δε, οι καλύτεροι σουτέρ των ομάδων είναι αυτοί που κάθονται και κάνουν έξτρα προπονήσεις αντί να είναι οι υπόλοιποι. Σε πολλές δε ομάδες, κάποιες μέρες, η πρωινή προπόνηση του σουτ είναι τόσο σκληρή, που η απογευματινή προπόνηση τείνει να είναι πιο ξεκούραστη. Δυστυχώς σε κάποιες ομάδες η προπόνηση του σουτ είναι τόσο χαλαρή που πιστέψτε με είναι άδικος και χαμένος χρόνος. Τα πάντα στην προπόνηση ενός αθλητή πρέπει να έχουν νόημα μέσα από ένα σύστημα δουλειάς, αλλιώς καλυτέρα να κάνει κάτι άλλο. Οι σοβαροί παίχτες, καθημερινά έρχονται πολύ νωρίτερα στην προπόνηση, και δουλεύουν το σουτ. Κάποιοι κάθονται και μετά την προπόνηση. Οι επιτυχημένοι παίχτες έρχονται πρώτοι και φεύγουν τελευταίοι. Και στην πρωινή και στην απογευματινή προπόνηση. Κάνουν σουτ για τουλάχιστον μισή ώρα πριν, κάθονται για τουλάχιστον μισή-μια ώρα μετά. Στην προσπάθειά τους αυτή δείχνουν ότι είναι και οι ηγέτες αυτής της ομάδας καθώς παρασέρνουν κι άλλους. Οι περισσότεροι όμως παίχτες δεν γνωρίζουν αυτόν τον τρόπο δουλειάς, αυτή την νοοτροπία. Πρέπει εμείς οι προπονητές να τους οδηγήσουμε εκεί. Στην αρχή τους υποχρεώνουμε, μετά τους εμπνέουμε! Αυτό είναι μια πολύ μεγάλη κουβέντα καθώς όλοι θέλουν να γίνουν μεγάλοι αθλητές και superstars αλλά οι περισσότεροι στην πορεία απογοητεύονται, κουράζονται από τα μη γρήγορα αποτελέσματα, σταματάνε να δουλεύουν και αρκούνται σε αυτό που είναι. Γι αυτό η έμπνευση που πρέπει να εμφυτεύει ο προπονητής σε ορισμένους παίχτες δεν έχει τέλος.
Άρα για να συνοψίσουμε, η προπόνηση του σουτ στο μπάσκετ απαιτεί πάρα πολλές ώρες δουλειάς καθώς μιλάμε για διαφορετικά είδη σουτ που απαιτούν και την εκμάθηση τεχνικής και σε άλλα παράπλευρα πράγματα, από διαφορετικά σημεία του γηπέδου, με διαφορετική ψυχολογία ταχύτητα κούραση κλπ. Ελπίζω να συμφωνούμε όλοι πως η προπόνηση στο σουτ δεν είναι κάτι που σταματάει μετά από ένα καλό παιχνίδι ή μια καλή σεζόν αλλά είναι κάτι που συνεχίζεται καθόλη την διάρκεια της καριέρας. Εδώ τίθεται το μεγαλύτερο ερώτημα κατά εμέ: Στην Ελλάδα των σχολείων φροντιστηρίων αγγλικών πιάνο κλπ, στην Ελλάδα της μιάμισης ώρας προπόνησής της ομάδας στο κλειστό κι αυτό γιατί αμέσως μετά έχει προπόνηση η άλλη ομάδα, στην Ελλάδα των κλειδωμένων από τους δήμους κλειστών γυμναστηρίων, που θα βρει ο παίχτης, νεαρός ή επαγγελματίας, τις έξτρα ώρες για να κάνει προπόνηση στο σουτ αλλά και σε άλλα σημεία της ατομικής τεχνικής του; Μία λύση είναι οι εξαιρετικοί συνάδελφοι που αμείβονται για να κάνουν ατομικές προπονήσεις σε διάφορους παίχτες. Πιθανών και κάποια basketball camps για μια εβδομάδα. Το ανοιχτό γήπεδο δεν είναι ποτέ κακή λύση, ασχέτως αν κάνει τα πόδια πιο βαριά. Το σχολικό κλειστό γήπεδο επίσης. Διάφορα κλειστά των οποίων οι φύλακες με μια καλή κουβέντα είναι πρόθυμοι και φιλόξενοι. Αλλά κακά τα ψέματα, το πρόβλημα δεν λύνεται εύκολα για όλους τους παίχτες. Και κάπου εκεί, μειονεκτούμε αρκετά σε σχέση με άλλες χώρες, οι οποίες βγάζουν σουτέρ, μέσα από συγκεκριμένη οργανωμένη διαδικασία, ενώ εμείς τυχαία διότι απλά κάποιοι γεννήθηκαν σουτέρ.

Για επίλογο, θα ήθελα να σας υπενθυμίσω, ότι και σε πολύ υψηλό επίπεδο υπήρχαν παίκτες οι οποίοι ήταν κακοί σουτέρ, αλλά μέσα από σκληρή δουλειά έγιναν καταπληκτικοί σουτέρ και αργότερα όλοι μίλαγαν για αυτούς. Μέσα στα τόσα ονόματα που πολύ γρήγορα μου ήρθαν στο νου, θα ξεχωρίσω τον Σπανούλη, τον Διαμαντίδη και τον Michael Jordan. Οι έξτρα ώρες που θυσίασαν στο γήπεδο για να βελτιώσουν το σουτ τους ήταν αμέτρητες.
    

Τρίτη, 27 Ιουνίου 2017

ΕΥΧΑΡΙΣΤΏ, ΑΛΛΑ...

Για κάθε αθλητή ή προπονητή, η προοπτική της συμμετοχής του στην εθνική ομάδα είναι η υπέρτατη τιμή. Ευχαριστώ πολύ τον coach Μίσσα για αυτή την άκρως τιμητική πρόταση που μου έκανε, να είμαι μαζί του στην εθνική ανδρών,  αλλά για προσωπικούς λόγους δεν θα μπορέσω να τον ακολουθήσω σε αυτή την προσπάθεια. Η εμπειρία μου απο εθνικες ομάδες λέει ότι ο προπονητής της Εθνικής πρέπει πρωτίστως να είναι μια προσωπικότητα που θα εμπνεύσει τους παίχτες να γίνουν οι ήρωες των παιδικών τους χρόνων, αυτός που θα τους κάνει να καταλάβουν οτι το να παίζεις για την εθνική πρέπει να κάνεις πολλές ΘΥΣΙΕΣ, ακομα και στο ίδιο σου τον τρόπο παιχνιδιού, αυτός που θα ακουνε όλοι με σεβασμό και ταυτόχρονα να γνωρίζει από μοντέρνες αντιλήψεις του μπάσκετ.  Ειλικρινά στο πρόσωπο του Κώστα Μίσσα βλέπω όλα τα παραπάνω στον υπέρτατο βαθμό και πιστεύω ακράδαντα ότι μπορεί να αξιοποιήσει στο μέγιστο το ταλέντο των παιχτών της εθνικής μας. Σαν Έλληνας κι εγώ θα παρακολουθώ την επίσημη αγαπημένη μας, εύχομαι και θα προσδοκώ το καλύτερο αλλά δυστυχώς από μακριά. Ευχαριστώ και όλους εσάς για τα καλά σας λόγια και την ένθερμη υποστήριξη σας και προτροπή στο να βρεθώ κι εγώ εκεί αλλά όπως προείπα δεν θα μπορέσω! Ίσως κάποια άλλη στιγμή στο μέλλον.

Κυριακή, 23 Οκτωβρίου 2016

ΣΑΝ ΝΕΟΣΜΥΡΝΙΩΤΗΣ ΚΙ ΕΓΩ…


Διαβάζω εδώ κι αρκετό καιρό μια ιστορία ξεμαλλιάσματος και ένα απίστευτο ξεκατίνιασμα που διαδραματίζεται στο κλειστό του Βαρίκας, και νιώθω ότι πρέπει να πω την γνώμη μου (όχι ακριβώς σαν υποχρέωση) για την εκεί κατάσταση σαν ΝεοΣμυρνιώτης αλλά και σαν προπονητής μπάσκετ. Τον Θανάση Κωνσταντώνη τον γνώρισα καιρό πριν ασχοληθεί με τις υποδομές του Πανιωνίου, αλλά ας μείνουμε στην εποχή που ξεκίνησε εκεί πριν 10-15 χρόνια αν δεν απατώμαι. Σαν άνθρωπο του μπάσκετ, με παρακάλεσε αν γνωρίζω να του συστήσω τίποτα καλά παιδιά που θέλουν να δουλέψουν στις υποδομές διότι δεν μπορούσε να βρει κανέναν. Ο σύλλογος δεν πλήρωνε πολλά λεφτά, σχεδόν τίποτα, κι αυτά με καθυστέρηση και όποιος πήγαινε θα πήγαινε για την εμπειρία. Τα τμήματα ήταν πολύ λίγα και για ποιότητα παιχτών καλύτερα να μην μιλήσουμε. Βλέπετε οι υποδομές του Πανιωνίου ενώ σε όλους μας είναι γνωστό πως είναι πάντα εκ των κορυφαίων στην Ελλάδα, η αλήθεια είναι πως υπήρξε εποχή που ήταν σε πλήρη διάλυση. Τα πάντα. Και τότε ακριβώς πήγε ο Κωνσταντώνης. Μέσα σε ένα Χ χρονικό διάστημα ξανάφτιαξε τα πάντα από την αρχή, έβαλε αρχές στα παιδιά και σύστημα δουλειάς στους προπονητές, και να μην ξεχνάμε τις μεγάλες αλλαγές στα γήπεδα. Τώρα πια εν έτη 2016 προς 17, οι υποδομές του Πανιωνίου είναι ξανά μια τεράστια κυψέλη παιδιών και ταλέντων, ένα επιπλέον κλειστό (μπαλόνι) υπάρχει, 6 έξτρα μπασκέτες σε ένα χώρο πρώην ποδοσφαίρου 5Χ5, εκτός από το κλειστό γυμναστήριο που είναι μονίμως πεντακάθαρο και μπορεί και διαιρείται για να δουλεύουν ταυτόχρονα 2 τμήματα, υπάρχει πλέον και αίθουσα γυμναστικής και βαρών, οι συμφωνίες με τα γύρω σχολεία αποφέρουν έξτρα γήπεδα προπόνησης, ενώ τα αποτελέσματα φαίνονται καθώς όλα τα τμήματα διακρίνονται καθώς και το παιδο-εφηβικό ξεκινάει κάθε χρονιά σχεδόν σαν ένα από τα φαβορί για την κατάκτηση του Πανελληνίου πρωταθλήματος. Όλα αυτά δεν τα γράφω για να θίξω το δίκαιο ή το άδικο της απομάκρυνσης του Κωνσταντώνη ή να κρίνω την απόφαση αυτή, μακρυά από αυτό. Κάθε άλλο, η διοίκηση ξέρει να διοικεί κι εμείς να προπονούμε, αλλά αυτό που δεν μου άρεσε ήταν πως πολλοί στον περίγυρο ξεχνάνε και μάλιστα πολύ εύκολα και λες και περιμένανε από καιρό ξεκινήσανε μια άδικη επίθεση ανώνυμα και πίσω απο την πλάτη του. Αν δεν υπήρχε ο Κωνσταντώνης που με αγωνία και πολύ κόπο (πιστέψτε με και λίγα λέω) προσπαθούσε να γλυτώσει από την διάλυση κατά πρώτο, να αναστηλώσει κατά δεύτερο, και στην συνέχεια να κάνει τα παραπάνω βήματα καθώς και να αφήσει μια μεγάλη παρακαταθήκη, τώρα σήμερα δεν θα μιλάγαμε για υποδομές Πανιωνίου (με την εικόνα που έχουν σήμερα, γιατί φυσικά πάντα θα λειτουργούσαν ή υπολειτουργούσαν). Κοντά του φυσικά και συνάμα ακούραστοι εργάτες οι Ίκαρος Φατούρος, Καψοκέφαλος Δημήτρης και όλοι οι άλλοι προπονητές που να με συγχωρέσουν αλλά δεν συγκρατώ τα ονόματα όλων. Επομένως νομίζω ασχέτως αν κάποιος συμφωνεί ή διαφωνεί με την απόφαση της διοίκησης για την κίνηση αυτή, ακόμα κι αν κάποιος βρίσκεται σε πλήρη αντίθεση με τις πρακτικές που συνήθιζε να εφαρμόζει ο Θανάσης, δεν θα πρέπει ποτέ να ξεχάσουμε την προσφορά του στον σύλλογο, κυρίως τα σωστά (γιατί λάθη κάνουμε όλοι, αλλά σωστά κάνουν λίγοι), και όπου τον πετυχαίνουμε να του λέμε ένα μεγάλο ευχαριστώ, είτε σαν γονείς (όπως εγώ) για την προσφορά τους στα παιδιά, είτε σαν Πανιώνιοι για την προσφορά τους στον σύλλογο, και φυσικά και στους προπονητές που όπως προανέφερα στάθηκαν ακούραστοι εργάτες δίπλα του και με αντρίκια επιλογή τους προτίμησαν να τιμήσουν τον άνθρωπο που τους έφερε και να μην συνεχίσουν και αυτοί. Γνωρίζω πως αυρό το έπραξε η διοήκηση, αλλά κάποιοι απο πίσω απο την πλάτη τους όχι. Είναι πολύ σημαντικό πως οι νέοι προπονητές που έρχονται είναι επίσης πολύ καλά παιδιά, μεγάλα ονόματα στο χώρο του μπάσκετ και άριστοι γνώστες της προπονητικής, είμαι σίγουρος ότι και αυτοί θα βάλουν το λιθαράκι τους και θα αφήσουν το στίγμα τους στον όμορφο αυτό χώρο και όλοι ευχόμαστε γι’ αυτό. Ελπίζω όμως ποτέ να μην ξαναδώ ανθρώπους με προσφορά να φεύγουν περήφανοι μεν, με κλειστά τα αυτιά δε, για να μην ακούσουν την κακία του καθενός!

Δευτέρα, 29 Φεβρουαρίου 2016

Ο ΔΡΟΜΟΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΠΙΤΥΧΙΑ


            Πολλές φορές έχουμε διαπιστώσει κι έχουμε πει πως το μπάσκετ είναι μια μικρογραφία της ζωής. Πολλοί και καθημερινοί αγώνες, μικρές και μεγάλες μάχες από τις οποίες ή κερδίζεις ή ...μαθαίνεις!
Υπήρξαν πολλές φορές περιπτώσεις όπου αναρωτήθηκα μήπως τελικά η ζωή μας δίνει μαθήματα για το μπάσκετ και όχι το αντίθετο. Ίσως το βλέπω έτσι διότι το μπάσκετ τελικά είναι ή ζωή μου. Δεν εννοώ ότι η ζωή είναι μόνο μπάσκετ, ίσα ίσα που πιστεύω ότι παντού πρέπει να υπάρχει ισορροπία, αλλά σίγουρα καταλαμβάνει το μεγαλύτερο μέρος της καθημερινότητάς μου. Αφορμή για αυτό μου το άρθρο αποτέλεσε μια ομιλία του Ρίτσαρντ Τζόν, ενός επιχειρηματία που εξηγεί πως ανέβηκε τα σκαλοπάτια της επιτυχίας, στην συνέχεια βρέθηκε από το ζενίθ στο ναδίρ, αλλά για καλή του τύχη και χάρις στην ευφυΐα του κατάλαβε για ποιο λόγο βρέθηκε εκεί χαμηλά και μπόρεσε να ξανανέβει ψηλά. Ο λόγος του, ένα μάθημα ζωής, μας δείχνει πως τα παραδείγματα και οι παραλληλισμοί στο μπάσκετ είναι πολλά, τόσο σε παίχτες όσο και σε προπονητές και γι αυτό ακριβώς θα ήθελα να αναλύσουμε.
Κατά τον Ρίτσαρντ Τζον, ο κύριος λόγος της επιτυχίας ενός ατόμου βασίζεται στα εξής βήματα-χαρακτηριστικά, ο ίδιος τα αναφέρει ως τα 8 μυστικά της επιτυχίας.
1. ΤΟ ΠΑΘΟΣ για την δουλειά σου, αυτό που κάνεις να μην το κάνεις για τα χρήματα αλλά για την αγάπη προς αυτό που κάνεις. Αν αγαπάς την δουλειά σου με πάθος τότε τα χρήματα θα έρθουν.
2. Η ΣΚΛΗΡΗ ΔΟΥΛΕΙΑ. Και πάλι έχει σχέση με την αγάπη διότι όσο σκληρά κι αν δουλεύεις τότε θα κάνεις την δουλειά σου με κέφι.
3. ΓΙΝΕ ΚΑΛΟΣ. Με ότι κι αν ασχοληθείς βάλε σαν στόχο να γίνεις καλός. Και για να γίνει αυτό δεν υπάρχει εύκολη συνταγή παρά μόνο δουλειά δουλειά δουλειά, (προπόνηση προπόνηση προπόνηση).
4. ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ. Πρέπει να είσαι συγκεντρωμένος και αφοσιωμένος σε ότι κάνεις, καθημερινούς μικρούς στόχους όπως και μακροπρόθεσμους.
5. ΠΙΕΣΗ. Πρέπει να πιέζεις τον εαυτό σου, να τον σπρώχνεις συνέχεια. Να τον πιέζεις και σωματικά και πνευματικά. Μόνο έτσι θα ανταπεξέλθει τον φόβο και την έλλειψη της αυτοπεποίθησης.
6. ΥΠΗΡΕΤΗΣΕ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΩΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ. Μην σκέφτεσαι μόνο τον εαυτό σου και πως θα επιτύχεις και θα γίνεις πλούσιος αλλά και τι θα δώσεις στην κοινωνία. (Ίσως αν ήξερε ότι μιλάμε για μπάσκετ θα έλεγε : σκέψου πως να προσφέρεις στην ομάδα σου);
7. ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕ ΙΔΕΕΣ: Άκου, παρατήρησε, αναρωτήσου, ρώτα, λύσε προβλήματα. (Κανένας δεν θέλει παίχτες ρομπότ, πρέπει να σκέφτονται για την ομάδα και τις διάφορες καταστάσεις που δημιουργούνται μέσα σε αυτές).
8. ΕΠΙΜΟΝΗ. Να επιμένεις όταν αποτυγχάνεις, να επιμένεις όταν όλα πάνε στραβά, ειδικά όταν όλοι σου κάνουν κριτική, σε απορρίπτουν, σε θεωρούν ανίκανο ή χαζό, όταν δέχεσαι πίεση.

Τελικά η ομιλία του είναι για επιχειρηματίες ή για παίχτες και προπονητές μπάσκετ;

          Στην μέχρι τώρα καριέρα μου είχα πολλούς παίχτες και παίχτριες από το ΝΒΑ. Σε όλους πάντα έκανα την ίδια ερώτηση. Τι είναι αυτό που σε έφτασε μέχρι εδώ; Το ταλέντο σου; η καλή σου η τύχη; ή η εξυπνάδα σου; Εκτός από μια περίπτωση για την οποία θα αναφερθώ αργότερα, ευτυχώς από όλους σχεδόν έπαιρνα πάντα την ίδια απάντηση: "Η σκληρή δουλειά coach. Δεν μπορείς να φανταστείς πόσες ώρες προπόνησης έχω στις πλάτες μου, στα πόδια μου. Στο κολλέγιο καθημερινά πονούσε το σώμα μου. Ένιωθα πάντα κουρασμένος. Αλλά όποτε είχα την ευκαιρία έπαιζα και μονά με τους φίλους για διασκέδαση. Μιλάμε για πολύ μπάσκετ. Έτσι έφτασα μέχρι το ΝΒΑ".
Δεν θέλω να αναφερθώ σε ονόματα αλλά σίγουρα όλοι μας γνωρίζουμε περιπτώσεις παιχτών οι οποίοι έφτασαν ψηλά, ή είχαν τα φόντα να φτάσουν πολύ ψηλά αλλά η συνέχεια δεν ήταν ανάλογη. Ίσως για κάποια νέα παιδιά η κατάκτηση κάποιων μικρών στόχων τους έκανε ήδη να νιώσουν ότι κατέκτησαν το... Έβερεστ, ότι έφτασαν ήδη στην κορυφή. Είναι το γκρουπ των παιχτών το οποίο ζει στον μικρόκοσμο του, πιθανών σε ένα κόσμο αυλικών και κολάκων.
Στις συζητήσεις με τους παίχτες μου, ακριβώς σε αυτό το σημείο, τους κάνω να αναρωτηθούν αν συνεχίζουν να ακολουθούν την ίδια συνταγή που τους έφτασε εκεί ψηλά, διότι αν δεν το κάνουν τότε θα αρχίσει η πτώση. Νομίζω ότι στατιστικά, ένα πολύ μεγάλο κομμάτι των παιχτών παγκοσμίως, μόλις φτάσουνε κάπου ψηλά σταματάνε να δουλεύουν, ειδικά οι παίχτες από την Αμερική, αλλά όχι μόνο. Λες και γυρνάνε έναν διακόπτη μέσα τους ο οποίος γράφει “ΑΡΚΕΤΑ Η ΔΟΥΛΕΙΑ. ΤΩΡΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΠΟΛΑΥΣΩ ΤΟΥΣ ΚΑΡΠΟΥΣ ΤΗΣ ΕΠΙΤΥΧΙΑΣ”.
Κατά τον Ρίτσαρντ Τζον όλοι οι άνθρωποι πιστεύουν ότι ο δρόμος προς την επιτυχία είναι μονόδρομος. Διαθέτουν τα 8 μυστικά της επιτυχίας, βαδίζουν πάνω σε αυτά και φτάνουν στον στόχο τους. Εκεί όμως οι περισσότεροι επαναπαύονται, σκέφτονται πως είναι πλέον επιτυχημένοι και δεν χρειάζεται άλλο να στηριχτούν πάνω σε αυτά που τους έφτασαν ψηλά, τα οποία σιγά σιγά καταρρέουν. Τα λεφτά γίνονται ο κύριος λόγος για τον οποίο ασχολούνται με το μπάσκετ και όχι η αγάπη τους για το άθλημα. Αυτόματα νιώθουν ένα τεράστιο κενό στην ζωή τους το οποίο νομίζουν ότι το γεμίζουν με ακριβά αυτοκίνητα και πολυτελή ζωή. Και κάπως έτσι, έχει ήδη ξεκινήσει η πτώση χωρίς να το καταλάβουνε. Ο Ρίτσαρντ Τζον πήγε στον ψυχολόγο του και του είπε πως έγινε πιο πλούσιος αλλά πιο δυστυχισμένος κι ότι τελικά τα χρήματα δεν αγοράζουν την ευτυχία. Τα χρήματα όμως αγοράζουν αντικαταθλιπτικά κι έτσι πλέον βάδιζε σε έναν δρόμο στον οποίο δεν ενδιαφερόταν για την δουλειά του αλλά για τον εαυτό του ώσπου η αγορά τον πέταξε έξω. Τότε κατάλαβε ότι έπρεπε να ξεκινήσει από την αρχή με όλα τα συστατικά που τον έφεραν προηγουμένως στην κορυφή. Μα αυτή την φορά τα πράγματα ήταν πολύ δύσκολα, πιο δύσκολα από την προηγούμενη φορά. Του πήρε εφτά χρόνια να φτάσει στην κορυφή ξανά. Φυσικά στον χώρο του μπάσκετ αμφιβάλλω αν θα έχει τόσο χρόνο ένας παίχτης για να ξαναβρεθεί στην κορυφή, αλλά είπαμε, η επιμονή είναι ένα από τα βήματα της επιτυχίας, απλά εδώ ο χρόνος δεν είναι σύμμαχος.
Το ηθικό δίδαγμα από αυτήν την ιστορία είναι ότι ο δρόμος προς την επιτυχία δεν είναι ένας μονόδρομος, μια ευθεία γραμμή με τα 8 χαρακτηριστικά επάνω της. Στην πραγματικότητα είναι ένας αδιάκοπος κύκλος τον οποίο ο άνθρωπος ο οποίος θέλει να βρίσκεται επάνω στην επιτυχία πρέπει να τον γυρίζει συνέχεια βαδίζοντας από το ένα χαρακτηριστικό στο άλλο και επιστρέφοντας ξανά σε αυτό. 

            Εδώ θα μπορούσα να τελειώσω τις σκέψεις μου, μα ακόμα υπήρχε μέσα μου ένα κενό, κάτι που στον αθλητισμό δεν συμπληρώνει όλο το πάζλ. Οι ερωτήσεις που στριφογύριζαν στο μυαλό μου ήταν οι εξής: Δηλαδή είναι όλα τόσο απλά; Το μόνο που χρειάζεσαι είναι να βαδίσεις επάνω σε αυτά τα 8 χαρακτηριστικά και να συνεχίσεις να βαδίζεις εφ όρου καριέρας; έτσι απλά και μόνο αυτό; και τι γίνεται με τον παράγοντα τύχη, περιβάλλον, ευκαιρίες; Κάποιοι είχαν πολλές ευκαιρίες ή μεγάλωσαν σε περιβάλλον το οποίο ευνοούσε την εξέλιξη τους. Αν βρεθείς παιδί γιατρών και θέλεις να γίνεις κι εσύ γιατρός δεν θα τα βρεις όλα τόσο δύσκολα, το ίδιο κι αν είσαι παιδί δικηγόρων και θέλεις να γίνεις δικηγόρος. Ακόμα κι αν είσαι παιδί βουλευτού και θέλεις να ακολουθήσεις οποιαδήποτε καριέρα θα τα βρείς όλα ευκολα στη καριέρα σου, (εκτός κι αν θέλεις να γίνεις επαγγελματίας αθλητής. Παρ' ότι είδα φτωχά παιδιά να τα καταφέρνουν και να γίνονται "μεγαλογιατροί", εν τούτοις ποτέ δεν είδα γιο βουλευτή ή πρωθυπουργού να γίνεται πρωταθλητής βασιζόμενος στην βοήθεια των γονιών).
 Όπως πάντα, τις περισσότερες απαντήσεις και πολλά μαθήματα τα παίρνουμε από τους ίδιους τους παίχτες. Από αυτούς αντέγραψα και μετέπειτα δίδαξα κινήσεις, σοφά λόγια, τακτικές που μπορούν ή δεν μπορούν να εφαρμόσουν. Έτσι και τώρα μια παίχτρια μου έδειξε την απάντηση.
Ανάφερα πιο πάνω για μια ξεχωριστή περίπτωση  στην ερώτηση τι είναι αυτό που την έφερε τόσο ψηλά στην καριέρα της. Η απάντηση της συγκεκριμένης παίχτριάς μου ήταν εντελώς διαφορετική από τις άλλες: "Coach, κάθε φορά που μπαίνω στο γήπεδο για προπόνηση ή για επίσημο παιχνίδι, δεν βλέπω τίποτα άλλο μπροστά μου από τον γιό μου. Ήμουν πολύ φτωχή κι έμεινα πολύ μικρή έγκυος, μέχρι τότε το μπάσκετ το έβλεπα μόνο σαν διασκέδαση καθώς δεν είχα ιδιαίτερο ταλέντο, αλλά ξαφνικά για μένα έγινε το μοναδικό μέσο στο οποίο έβλεπα ότι θα μπορούσε να μου εξασφαλίσει το γάλα του γιού μου. Όταν βλέπω τους αντιπάλους μου, σκέφτομαι ότι αυτοί θέλουν να με εμποδίσουν από το να παρέχω τα βασικά στο παιδί μου. Και όπως καταλαβαίνεις δεν θα αφήσω τίποτα και κανέναν που να μπορεί να μου το κάνει αυτό".
Ένα χαρακτηριστικό το οποίο δεν ασχοληθήκαμε είναι η καρδιά του αθλητή, με την έννοια του ψυχωμένου αθλητή. Αν και στην περίπτωση που μόλις αναφέρθηκα, το ισχυρό κίνητρο μοιάζει σαν τον κύριο λόγο της επιτυχίας της συγκεκριμένης αθλήτριας, για μένα πίσω από αυτό κρύβονται τα ψυχικά της αποθέματα. Μια ψυχολόγος, η Άντζελα Λι Ντάκουρθ η οποία έκανε παρόμοιες αναφορές με τον Ρίτσαρντ Τζον σχετικά με την επιτυχία, έθεσε το θέμα πιο απλά. Μετά από έρευνες που έκανε σε πολλά σχολεία και διάφορες δουλειές με εντελώς διαφορετικό είδος εργασίας, προσπαθούσε να βρει ποιό είναι το χαρακτηριστικό όλων το οποίο θα τους κάνει να επιτύχουν, το οποίο μάλιστα το αναφέρει και ως προγνωστικό επιτυχίας. Και μετά από χρόνια ερευνών κατέληξε ότι είναι το "ΣΘΕΝΟΣ" (grit). Όπως χαρακτηριστικά λέει,  "Σθένος είναι το πάθος και η επιμονή για πολύ μακροπρόθεσμους στόχους, η αντοχή και η πίστη στο να παραμένει κάποιος πιστός στους στόχους του και στο μέλλον του καθημερινά, όχι μόνο για μια εβδομάδα ή για ένα μήνα, αλλά δουλεύοντας σκληρά για χρόνια για να κάνει τους στόχους του πραγματικότητα. Η ζωή του έχει υπομονή και επιμονή μαραθωνοδρόμου και όχι αθλητή ταχύτητας. Αυτοί είναι οι άνθρωποι που θα επιτύχουν στην ζωή τους που θα κάνουν καλή καριέρα. (Πολλά χρόνια αργότερα έμαθα πως το βιβλίο της "GRIT" είναι το αγαπημένο βιβλίο του διάσημου προπονητή Brad Stevens, των Boston Celtics. Μάλιστα είναι το βιβλίο το οποίο τον έχει εμπνεύσει στην ζωή του)
Σπουδαία λόγια που έχουν εφαρμογή και σε παίχτες και σε προπονητές μπάσκετ που θέλουν να επιτύχουν, να φτάσουν ψηλά, αλλά και να διατηρηθούν στην κορυφή. Γιατί όπως αναρωτήθηκα στην αρχή, μήπως τελικά η ζωή είναι η μικρογραφία του μπάσκετ και όχι το αντίθετο; Φυσικά και όχι...(ή μήπως ναι), αλλά σίγουρα και τα παραδείγματα της ζωής γίνονται και παραδείγματα στην εν γένει ζωή του μπάσκετ.

Παρασκευή, 26 Ιουνίου 2015

ΑΛΛΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ

Πολλά πράγματα ακούστηκαν και γράφτηκαν σχετικά με τον τελευταίο αγώνα της εθνικής μας ομάδας και  το αν έπρεπε να κερδίσουμε με 15 ή με 16 πόντους διαφορά, και με βάση αυτό το γεγονός πολλοί βρήκαν πρόσφορο έδαφος να κάνουν πολιτική εναντίον ή υπέρ προσώπων, αλλά και να ακουστούν πολλές κακόβουλες “αλήθειες” από ανθρώπους που... γιορτάζουν την πρωταπριλιά. Μακάρι να μέναμε στην μέθη των συγχαρητηρίων (πρώτη φορά βλέπω στην καριέρα μου μια ομάδα η οποία δεν πέρασε καν στην οχτάδα να παίρνει τόσα πολλά συγχαρητήρια από το εξωτερικό και από τους φιλάθλους της χώρας της) αλλά δυστυχώς νιώθω ότι πρέπει να αποσαφηνίσω κάποια πράγματα και να εκφράσω την άποψη μου σχετικά με το θέμα. Αναμφισβήτητα δικαίως ξέσπασαν οι παίχτριες αφού ένιωσαν την αδικία αλλά πιστεύω ότι εισακούσθηκαν από αυτούς που πρέπει και δεν έχει νόημα να συνεχισθεί το παρατεταμένο παράπονο. Τελικά ποτέ δεν θα μάθουμε αν αντί για δυο βεβιασμένα τρίποντα είχαμε την δυνατότητα με ένα πιο βατό δίποντο να ευστοχούσαμε και να είχαμε προχωρήσει στην οχτάδα. Αν και για μένα το πρόβλημα δεν είναι εκεί, και θα εξηγήσω πιο κάτω το γιατί.
Από την πρώτη ώρα που κερδίσαμε την Τσεχία επικοινώνησα με την ομοσπονδία μας διότι σε 2 ημέρες που θα αντιμετωπίζαμε το Μαυροβούνιο υπήρχε ένα πιθανό σενάριο να κυνηγήσουμε μια διαφορά πόντων, κυρίως διότι στους 15 πόντους υπήρχε η απόλυτη ισοπαλία κι εκεί οι μόνοι που γνωρίζουν το τι γίνεται είναι οι ομοσπονδίες αφού μπαίνουν μαθηματικοί τύποι, αν και στην περίπτωσή μας ο κανονισμός των απόλυτων ισοβαθμιών άλλαξε, αλλά και πάλι η ενημέρωση της αλλαγής έχει πάει μόνο στην ομοσπονδία. Το τελευταίο τηλεφώνημα μας για επιβεβαίωση γίνεται στο ημίχρονο του αγώνα από το κινητό του υπευθύνου αποστολής του κυρίου Παρίση. Κι όμως όλοι μας έλεγαν ότι χρειαζόμαστε 16 πόντους διαφορά. Και λέω όλοι διότι και ο σπικερ της FIBA που ήταν πίσω από τον πάγκο μας φώναξε για 16. Ακόμα και την ώρα του παιχνιδιού που διαπίστωσα μια χαλαρότητα των διαιτητών σε σφυρίγματα, τον παρακάλεσα να μην νομίζει πως το παιχνίδι το κερδίσαμε έτσι κι αλλιώς, γιατί παίζουμε και για την διαφορά σε περίπτωση σεναρίου ισοβαθμίας, και η απάντηση του ήταν πως το γνωρίζει πως παίζουμε για τους 16 πόντους. Εννοείται πως κανένας από την FIBA ποτέ δεν ειδοποίησε την αποστολή, απλά τα κορίτσια διάβασαν ένα άρθρο που έλεγε ότι έπρεπε να πάμε για 15 πόντους, το site που το έγραψε αυτό όμως δεν είναι της FIBA και ούτε έχει σχέση με την FIBA όπως λανθασμένα πίστεψαν και ανέφεραν τα κορίτσια. Φυσικά εμείς σαν ομοσπονδιακοί προπονητές δεν ενεργούμε διαβάζοντας site φιλάθλων, αλλά επικοινωνώντας με το γραφείο εθνικών ομάδων της ομοσπονδίας. Δυστυχώς η απάντηση που ήρθε από εκεί ήταν λανθασμένη. Υπάρχει όμως άνθρωπος στον κόσμο που δεν έχει κάνει κάπου κάποιο λάθος; Θα μπορούσε να ήταν μια παίχτρια που δεν έκανε κάποια καλή πάσα, ή εγώ ο προπονητής που δεν διάβασα σωστά μια φάση ή όλο το παιχνίδι κι εξαιτίας μας χάθηκε το παιχνίδι. Ναι, δέχομαι πως ήταν τραγικό λάθος και όντως η ΕΟΚ εκτός από τα ειλικρινά της συγχαρητήρια πρέπει να ζητήσει συγνώμη από τα κορίτσια που (πιθανών) στερηθήκανε μια τόσο πανάξια πρόκριση. Αλλά είναι ηλίου φαεινότερο πως αυτό το λάθος κάποια στιγμή θα γινότανε με τον τρόπο που λειτουργεί η ομοσπονδία σε κάποια θέματα. Δεν γίνεται ένας δυο άνθρωποι να έχουν επωμισθεί τις ευθύνες και τις λειτουργίες όλων των εθνικών ομάδων για να μην πω όλης της ομοσπονδίας για 24 ώρες το 24ωρο και να αποδίδουν σαν ελβετικό ρολόι. Κάποια στιγμή το κακό θα γινότανε και δυστυχώς έτυχε να γίνει σε εμάς. 
Στην Ελλάδα δεν δεχόμαστε εύκολα την ήττα, αλλά εμείς στο μπάσκετ λέμε ότι σε έναν αγώνα δυο πράγματα μπορούν να συμβούν, ή να κερδίσεις ή να ...ΜΑΘΕΙΣ. Ας ελπίσουμε να έχουμε μάθει πλέον από αυτήν την “ήττα-λάθος” αλλά και πο τις απίστευτες εμαφανίσεις της εθνικής, να επανεξετάσουμε και να λειτουργήσουμε διαφορετικά στην ομοσπονδία, να οργανωθούμε ακόμα περισσότερο και ακόμα πιο ειδικά σε ότι έχει σχέση με την εθνική γυναικών αλλά και το γυναικείο πρωτάθλημα.
Και θα σταθώ περισσότερο στην εκτίμησή μου στο ότι μικρή έχει σημασία το ότι κάποιος έκανε ένα ανθρώπινο λάθος, διότι ακόμα κι αν σαν εθνική προχωρούσαμε, χωρίς να παραγνωρίζω το μέγεθος της επιτυχίας, απλά θα φουσκώναμε απο απίστευτη υπερηφάνεια αλλά δεν θα είχαμε λύσει τα μεγάλα προβλήματα του γυναικείου. Διότι μεγαλύτερη σημασία για μένα έχει τα κορίτσια να παίζουν σε ένα αξιόλογο πρωτάθλημα με 4 καλές ξένες που ανεβάζουν το επίπεδο όπως ακριβώς και στους άντρες. Μεγαλύτερη σημασία έχει οι ομάδες του πρωταθλήματος να είναι οικονομικά υγιείς, με πρωτάθλημα που δείχνει η τηλεόραση και οργάνωση σωματείων που προσφέρουν τα μέγιστα στις αθλήτριες. Μεγαλύτερη σημασία έχει η ομοσπονδία να αρπάξει τα πανύψηλα κοριτσάκια της επαρχίας και με κάποιες υποτροφίες σε ιδιωτικά σχολεία να τα φέρει στο μπάσκετ αντί να μας τα τραβάει το βόλλευ. Πιο μεγάλη σημασία έχει αν καταφέρουμε να έχουμε, για αρχή τουλάχιστον, μια ομάδα στην ευρωλίγκα και κάνα δυο στο eurocup. Να μπορούμε να έχουμε άμεση βοήθεια από ομογενείς παίχτριες που έχουν το δικαίωμα να παίξουν και να βοηθήσουν την εθνική μας ομάδα όπως πολύ πρόσφατα πήρε μέσα σε μια εβδομάδα την Ελληνική ιθαγένεια ο Ντόρσει ενώ στις γυναίκες επί πολλά, πάρα πολλά χρόνια δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι αντίστοιχο. Αυτά έχουν σημασία. Τότε θα μπορούμε να ξαναπάμε σε ευρωμπάσκετ και να μην έχουμε την ανάγκη καμίας ισοβαθμίας και εν γένει να μπορέσουμε να διεκδικήσουμε αυτά που μας αναλογούν κι ακόμα περισσότερα. Το μόνο σίγουρο είναι ότι αυτή η ομάδα έδειξε ότι αξίζει προσοχής, αξίζει καλύτερης οργάνωσης, αξίζει συνέχειας και είμαι πολύ περήφανος που υπήρξα προπονητής αυτής της ομάδας, με αυτές τις υπέροχες παίχτριες ως ταλέντα με τέτοια ψυχή, αλλά και συνεργάτης σε αυτό το περίφημο τεχνικό team.